„W licznych źródłach wyraźnie występuje klasowy charakter pojedynku sądowego. Jedynie rycerze mogli walczyć konno z bronią rycerską. Jeśli obie strony były pochodzenia nierycerskiego, mogły one walczyć jedynie pieszo, uzbrojone w tarcze i kije (cum scuto et baculo). Jeśli z żądaniem odbycia pojedynku sądowego wystąpił rycerz przeciw nierycerzowi, wtedy obie strony walczyły pieszo z bronią nierycerską. Jeśli z żądaniem pojedynku wystąpił nierycerz przeciw rycerzowi, wyzywający walczył pieszo z bronią nierycerską, zaś rycerz konno z bronią rycerską.
Pokonany w pojedynku przegrywał sprawę i płacił grzywnę panu, któremu też przypadało uzbrojenie i koń przegrywającego. Jeśli chodziło o sprawę karną zagrożoną karą śmierci, to pozwany, Jeśli przegrał pojedynek, podlegał karze, a majątek jego przypadał panu. Jeżeli przegrywającym byl powód, ponosił on karę przewidzianą za przestępstwo, o które pozwał.
Przez pojedynek sądowy rozstrzygano również zarzut fałszywego zeznania postawiony świadkowi przez stronę.
Dowód ze świadków, których musiało być co najmniej dwóch, był bardzo formalistyczny, gdyż świadkowie musieli wypowiadać formułę świadectwa jednocześnie, a wszelka omyłka pociągała za sobą nieważność świadectwa. Aby temu zapobiec, zaczęto dopuszczać rzecznika (avantparlier), który wypowiadał formułę, po czym świadkowie kolejno stwierdzali przysięgą słowa formuły wypowiedzianej przez rzecznika.“(14)