„Oburzyły ją żądania, jakie przekazał Bazyli Dołgoruki, ale Ernest Biron, który w lot zwietrzył ogromną, dziejową szansę, kazał jej wszystko podpisać. I tak się też stało. Po czym najszybszymi końmi przybyła Anna nadspodziewanie wcześnie do Moskwy. Okazało się na miejscu, że jej szambelan miał rację „kondycje" nie wytrzymały nawet wstępnej próby czasu.
Szlachta i mieszczanie oburzeni zuchwalstwem arystokratycznych rodów zwrócili się do Anny zaraz po przyjeździe z prośbą, by przyjęła samowładztwo „takie, jakie mieli jej sławni przodkowie" i by własnoręcznie zniszczyła niedawno przez nią podpisany, hańbiący dokument.
Ernest Biron, który wbrew zakazom stołecznych mocodawców towarzyszył swej kochance w podróży do Moskwy, triumfował; podczas uroczystości koronacyjnych mógł nawet stać z podniesioną głową za jej fotelem. Najwyższa Tajna Rada przestała istnieć, zaś Dołgorukowie powędrowali na zesłanie do Bieriozowa tej samej miejscowości na Sybirze, w której umieścili wcześniej Mienszykowa z rodziną.
I znowu w tym trudnym, przełomowym dla Anny iwanowny okresie jej wyniesiony do urzędu szambelana woźnica okazał się człowiekiem nie do zastąpienia. Caryca Wszechrosji ślepo mu zaufała. Za jej zgodą został faktycznym samorządcą tego rozległego kraju. Niestety, okazał się człowiekiem okrutnym, niesprawiedliwym, wyniosłym i zachłannym.“(7)