„Flota Krety, zapewniwszy sobie panowanie na morzu już w pierwszej po
Iowie II tysiąclecia p.n.e.2, stworzyła bardzo dogodne warunki własnej żegludze handlowej (w owych czasach nie istniał podział na flotę handlową i wojenną, żeglarz był w jednej osobie kupcem, rozbójnikiem, a jako rozbójnik bywał biczem bożym innych rozbójników, nie pochodzących z Krety). Niebyło to dziełem przypadku. Co najmniej od początku II tysiąclecia, ale wielce prawdopodobne, że już w III tysiącleciu, pojawił się na Morzu Egejskim statek wiosłowożaglowy ze stępką, głębiej osadzony w wodzie, a przez to mniej drylowany wiatrem. Statkami typu egejskiego żeglowali Kreteńczycy po pełnym morzu jak nikt przed nimi. Statek egejski był bezpośrednim przodkiem statków innych wspaniałych żeglarzy — Fenicjan. Był oczywiście także prototypem statków greckich i rzymskich. Statki egejskie, a spośród nich kreteńskie były pierwszymi w dziejach świata, które mogły sprostać wymaganiom stawianym żegludze nie przybrzeżnej, ale pełnomorskiej. Statek egejski — powiada Fernand Braudel — ..przyspieszył bieg historii basenu Morza Śródziemnego" 3. Wypada się jedynie zgodzić z tym poglądem. Jednak należy pamiętać, po co budowano te statki, co nimi wożono. Kreteńczycy pierwsi skierowali dzioby swych korabów na pełne morze, w kierunku Egiptu; mogli wieźć jedynie zboże, oliwę, wino. Dlatego jeśli statek egejski przyspieszył bieg historii basenu Morza Śródziemnego — to pamiętajmy, że z kolei wino przy spieszyło powstanie takiego statku, do pewnego stopnia było powodem, stwarzało potrzebę transportu, zaś statek tę potrzebę realizował.“(11)